‘Collega’s denken hier altijd met elkaar mee’

Dit jaar wordt voor Marjolijn Mennes (41) een topjaar. Ze viert haar 12,5-jarig jubileum bij Kindergarden, gaat eindelijk trouwen nu de meeste corona-ellende voorbij is én ze mag een toffe opleiding doen tot pedagogisch expert plus. ‘Ik wil graag blijven leren. Dat kan hier bij Kindergarden gelukkig.’

‘Collega’s denken hier altijd met elkaar mee’

Het was eigenlijk de bedoeling dat Marjolijn voor de klas zou gaan staan, maar tijdens een stage voor de opleiding Sociaal Pedagogisch Werk bleek dat ze dat schoolse niks vond. ‘Veel te afstandelijk, ik wilde meer écht contact met de kinderen.’ Na haar studie dacht ze even dat de mode dan vast iets zou zijn. Ze rondde daar zelfs een complete opleiding in af. Dat was het ook niet. ‘Iedereen zegt al sinds ik me kan herinneren dat ik ‘iets met kinderen’ moest gaan doen. Ik was eigenwijs en ging daardoor juist iets héél anders doen. Ik heb zelfs nog in een schoenenwinkel gestaan,’ lacht Marjolijn. ‘Dat vond ik ook niks. Uiteindelijk ben ik door iemand getipt om eens bij Kindergarden te kijken. Dat is nu 12,5 jaar geleden. Ik ben nooit meer weggegaan. Het voelde meteen als thuis.’

Heb je in die 12,5 jaar helemaal nooit getwijfeld om iets anders te gaan doen?

‘Heel even. Voor altijd bij dezelfde werkgever blijven, dat kán toch niet, dacht ik. Is dat niet te suf? Een tijdje geleden werd ik via LinkedIn benaderd door een andere speler in de kinderopvang. Ze boden een hoog salaris, dus ik besloot eens te gaan kijken. Na een uur wist ik het al, niks voor mij! Dat salaris kon me gestolen worden haha. Het was een extra bevestiging dat ik me helemaal thuis voel bij Kindergarden.’

Waar zit ‘m dat in?

‘In alles, maar vooral de manier waarop we naar kinderen kijken. Ons pedagogisch beleid past goed bij mijn eigen visie. Ik werkte ooit bij een andere organisatie. Ik weet nog dat een collega een keer een activiteit in de dreumesgroep deed. Er werden zeven Winnie de Poehs uitgeprint die kinderen dan moesten verven. Vonden ze soms helemaal niet leuk, maar dan deden we het toch. Ik dacht toen al: waarom doen we dit eigenlijk? Ik kan me voorstellen dat die kinderen nog steeds een hekel hebben aan verf haha. Bij Kindergarden richten we ons op positief opvoeden, daarom zouden we nooit zo geforceerd gaan verven.’

Kun je een voorbeeld geven van positief opvoeden?

‘Laatst zat een kindje even wat minder lekker in zijn vel. Samen kijken we dan naar hoe dat komt. Gedrag heeft altijd een oorsprong. Samen zoeken we naar wat wel werkt, zodat het kindje op een positieve manier wordt begeleid. Het mooie aan mijn werk is dat ik als pedagogisch expert mijn collega’s daarin kan coachen en helpen.’

Uiteindelijk ben ik door iemand getipt om eens bij Kindergarden te kijken. Dat is nu 12,5 jaar geleden. Ik ben nooit meer weggegaan.
Marjolijn

Hoe gaan de activiteiten dan bij jullie op de groep van Kindergarden?

‘We volgen het kind, dat is het uitgangspunt. We hebben hier in Amersfoort een atelier boven, waar kinderen kunnen pakken wat ze willen, van verf tot klei. Wij bedenken het niet voor ze. Als ze klaar zijn, zijn ze klaar. Maar vaak zijn ze er lang en druk mee bezig, omdat het uit een intrinsieke behoefte komt. Heerlijk om te zien. We gaan hier dus niet iets knutselen waarvan wij denken dat het leuk is voor ze.’

Wordt het geen rommeltje als ieder kind doet wat -ie zelf wil?

‘Nee, het zorgt juist voor rust en overzicht. Ieder kind mag bij Kindergarden zichzelf zijn. Wij als pedagogisch medewerkers zorgen ervoor dat we het kind ondersteunen in zijn of haar behoefte. Kinderen worden niet als groep bekeken, maar als een individu. Ieder kindje is uniek, wij sluiten daarbij aan. Niet andersom.’

Wat betekent dat verder op de groep?

‘Dat er tijd en aandacht is. Daarvoor werken we als collega’s nauw samen. We hebben weleens kindjes die moeite hebben met wennen. We nemen dan de tijd om de emotionele veiligheid te geven die het kind nodig heeft. Dat moet je wel met elkaar afstemmen en iedereen moet er zo over denken in je team. Dan kan één iemand echt even de rust nemen om zo’n kindje te laten landen. Als het dan lukt om het zich thuis te laten voelen, is dat heel mooi.’

Je bent begonnen bij Kindergarden op de Maliebaan in Utrecht. Hoe ben je uiteindelijk in Amersfoort terechtgekomen?

‘Na zeven jaar was ik zwanger en begon de reisafstand in combinatie met de lange dagen op de groep pittiger te worden. Er werd toen door de vestigingsmanager heel fijn met me meegedacht. Waarom loopt het even niet lekker, wat zou je willen? Ik wilde graag dichterbij huis werken. Kindergarden opende juist toen voor het eerst in Amersfoort. Mijn leidinggevende heeft me actief in contact gebracht met de vestiging in Amersfoort. Kindergarden had deze vestiging overgenomen van de vorige eigenaar. Het was dus fijn dat ik mijn nieuwe collega’s kon vertellen over de missie en werkwijze van Kindergarden. Ik kon mijn nieuwe collega’s daarin meenemen, heel fijn om te doen.’

Wanneer ben je van pedagogisch medewerker overgestapt naar de rol van pedagogisch expert?

‘Een paar jaar geleden. Ik wilde graag meer bijdragen aan het implementeren van het pedagogisch beleid op de vestiging. Ook het coachen van collega’s leek mij een mooie uitdaging. De pedagogisch expert hier in Amersfoort groeide door. Ik heb toen gesolliciteerd en heb de baan gekregen.’

Je bent geen stilzitter.

‘Zeker niet! In de coronatijd kregen we de opvangkosten van mijn zoon terug van de overheid. Van dat geld heb ik een opleiding gedaan, die van Pedagogisch Beleidsmedewerker en Coach. Zo krijg ik meer verdieping in mijn werk. Daar word ik blij van. Ik vind het gewoon fijn om door te groeien en mezelf te blijven ontwikkelen. Gelukkig kan dat hier.’

Wat is je volgende stap?

‘Er mochten acht medewerkers van Kindergarden een interne opleiding tot pedagogisch expert plus volgen. Ik heb gesolliciteerd en mag het gaan doen. Ik leer nu meer over coaching on the job en over teamdynamiek. Zo wordt mijn werk nooit saai inderdaad en daarom ben ik inmiddels al 12,5 jaar gebleven. Je wordt steeds uitgedaagd een stapje verder te zetten.’

Ieder kind wordt gezien en kan zich optimaal ontwikkelen in zijn of haar eigen tempo. Dat is het mooie aan Kindergarden
Marjolijn

Wat is het verschil in Amersfoort van toen je begon en nu?

‘Toen ik hier kwam, hing er een gespannen, competitieve sfeer. Er was tijdsdruk, er werd gerend. Ik dacht: wat is hier aan de hand? Haha. Ik moest heel erg wennen aan het gehaast. Er werd echt op de klok gewerkt: dan fruithap, dan spelen, dan slapen. Bij Kindergarden doen we dat liever niet. We proberen meer te kijken naar wat de groep nodig heeft. Eten we een kwartiertje later fruit? Prima. Nu is er rust. We zijn liefdevoller naar de kinderen toe, helpen elkaar als collega’s en zijn rustiger naar ouders toe. We volgen tijdens het werken echt het pedagogisch beleid van Kindergarden, dat is heel fijn en zorgt ervoor dat kinderen bij Kindergarden echt gezien worden en zich optimaal kunnen ontwikkelen.’

Hoe helpen collega’s elkaar? Kun je een voorbeeld geven?

‘Van de week voelde een collega zich niet zo lekker. Dan denken alle collega’s en de vestigingsmanager mee wat te doen. Uiteindelijk hebben we haar werk met z’n allen opgevangen en kon zij met een gerust hart naar huis zonder zich schuldig te voelen. Dan voel je je gezien. Dat is fijn.’

Heb je zelf ook zoiets eens gehad?

‘Na de bevalling van mijn zoontje Jarod James ging het even niet goed met mij. Ik had een postnatale depressie. Alles was donker en negatief. Op een gegeven moment wil je weer aan het werk, dus ik ging weer, maar mijn collega’s voelden aan alles dat ik mezelf niet was. Ze hebben me toen zó goed geholpen.’

Hoe deden ze dat?

‘Door te vragen hoe het ging, te zeggen dat ik even kopje koffie kon drinken als ik me rot voelde, de tijd moest nemen. Met de vestigingsmanager had ik vaak een gesprekje waarbij ze peilde hoe het ging. En vaak kreeg ik ’s avonds een appje dat ze had gezien dat het wel of niet goed ging. Die persoonlijke aandacht gaf me de kracht om weer door te gaan. Die periode is levensveranderend geweest en Kindergarden heeft daar zeker een rol in gespeeld. Anders was ik vast langer bozig, negatief en chagrijnig gebleven. Nu heb ik geleerd lief voor mezelf te zijn, dat je mag aangeven bij je collega’s als je je even niet goed voelt. Dat voelt prettig. Dat geef ik dus ook graag anderen, zoals die zieke collega van de week.’

Die pittige periode is alweer een tijd terug. Dit wordt zelfs een extra feestelijk jaar. Een jubileum op je werk en je gaat trouwen!

‘Ja! Hij heeft me al twee jaar geleden gevraagd, met kerst, net voor corona. Mijn man is Iers en wil graag zijn familie op de bruiloft hebben. Dat kon niet door alle maatregelingen. Mijn jurk hangt gewoon al twee jaar klaar. Maar deze zomer gaat het dan echt gebeuren, op Texel! Ons zoontje is inmiddels zeven en kan ook niet wachten. Hij wil ook met ons trouwen. In die zin is het fijn dat we twee jaar later trouwen dan gepland, het is nu echter voor hem. Weer iets positiefs ja!’